VERZAMELDE VERHALEN

Het verhaal van: Hillie van der Steen

In de herfst van 1927 kwam mijn vader, samen met zijn broer, in het Hervormde Weeshuis aan de Keizersgracht in Amsterdam terecht. Zijn moeder was een paar maanden eerder overleden en zijn vader was tijdens de Spaanse griep al gestorven. Hij was dus wees geworden. Zijn moeder had haar twee zoontjes nog vlak voor haar dood laten dopen, zodat zij naar het Hervormde Weeshuis konden. Dan wist ze tenminste dat er goed voor haar zoons gezorgd zou worden. Mijn vader was toen 13 jaar en kwam op de afdeling van de schooljongens.

Iedere zondag gingen de weeskinderen, gekleed in hun weeshuisuniform, in optocht naar de Oude Kerk om daar de kerkdienst bij te wonen. De jongens hadden een kale kop zodat ze weinig kans hadden luizen op te lopen.

Voor de collecte kregen ze een muntje mee. En alhoewel dat waarschijnlijk slechts een halve cent was, brandde het geld toch in hun zak. Ze hadden immers helemaal geen geld, dus als je kans zag je geld te houden, kon je er stiekem een sigaret voor kopen. Er zijn heel wat knopen in plaats van munten in de collectezak verdwenen.

Op een zondagmorgen zaten de weeskinderen weer in de voor hen bestemde banken toen de collectezak langskwam. Eén van de jongens gaf een flinke klap op de zak in plaats van zijn muntje erin te gooien. De klap was echter iets te hard en de stok brak af. De hele inhoud van de zak rolde over de grond en iedereen dook op de muntjes. Er werd wat geld in de zak teruggestopt, maar er bleven ook nog muntjes tussen de stenen steken. Volgens mijn vader hebben ze nog weken plezier beleefd van het tijdens de kerkdienst tussen de stenen uitpeuteren van de laatste muntjes.

NB - Mijn vader Jan van der Steen (1914-2004) heeft zich bijna zijn hele leven ingezet voor de Hervormde Kerk. Hij was o.a. actief in het jeugdwerk in de Jordaan, zette met anderen samen in Noord de Kinderkerk op en deed daar kinderdiensten. Hij was diaken, ouderling en bestuurslid van het Hervormde Oude liedenhuis Amstelhof, en veertig jaar werkzaam bij het christelijk onderwijs in Amsterdam en Amstelveen

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Mari Stoel

Op een woensdagmiddag in oktober (de zon scheen, het was fris maar zeker niet koud) besloot ik een kijkje te nemen in de Oude Kerk, ook al was er geen bijzondere tentoonstelling. Misschien was het zelfs wel beter zonder. Ik liep een halve ronde, keek omhoog en omlaag.

Sinds een week was ik werkloos en op zoek naar een nieuwe baan. Vrijdag zou ik de hand van de Koning schudden, maar ik wist dat dat niet veel uit kon halen. Want er zou een volgende dag komen en nog een volgende en ga zo maar verder. Mensen tegen betaling mijn hand laten schudden, de hand waarmee ik die van de Koning vast mocht houden, dat zou wat ver gaan.

Ik nam een bocht naar rechts en betrad de koffieschenkerij. Ik vroeg de dame aan het buffet of ze niet op zoek waren naar nieuw personeel. Ze gaf me een bonnetje met het adres van de directie. Dat stopte ik in mijn zak en nam vervolgens nog een kijkje in de tuin waar niemand zat.

Tussen de spijlen door trok de wereld aan me voorbij als in de vroegste stadia van de geschiedenis van de bewegende film. Daar zag ik in full colour en 3-D nog een man zijn hamburger uitbraken.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Kirst Kuipers

De klokken van de Oude Kerk
vastberaden ieder uur van de dag
voor elke dienst
doop, huwelijk en overlijden

Je hoort ze van ver
trots en onverschrokken
in het stilste uur van de nacht
of boven het rumoer van de dag

Reeds vele eeuwen
tot in het oneindige
en lang nadat ze ook
ons uitgeluiden heeft

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Marjolijn van Riemsdijk

In 1988 kwamen we tegenover de kerk te wonen. Een tijd lang werden we bij het ochtendgloren gewekt door hanengekraai. Midden in de stad! De haan met zijn kippen woonde naast de trap naar de voordeur van de kosterij. Na klachten uit de buurt over het kraaien van de haan moesten ze weg. In die tijd sloeg de klok 's ook nachts op de hele en halve uren en werd je wakker als hij het een keer niet deed. Weer werd er geklaagd en de klok hield 's nachts op met slaan. Daarna hoorden we in de nacht alleen nog schreeuwende junks en bonkende autoradio's van pooiers die hun vriendinnen opwachtten.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Liedeke Harting - Domdorp

Ik ben te laat. Als ik haastig hier binnenloop, een klein mens in de immense stilte vol strepen zonlicht, vult plots de ruimte zich met onzichtbare koorzang: 'Chantez a Dieu' van Sweelinck. De cantorij oefent. Verstilde schoonheid, onvoorstelbaar in rossig Mokum. En ik mag meezingen.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: een buurman

Tijdens een strenge winter begin jaren ‘90 was ik met vrienden een week op Terschelling. We raakten ingesneeuwd. Mijn ouders kwamen onverwachts logeren in mijn woning op de Oudezijds Voorburgwal. Niet wetende dat het zo koud zou worden, had ik mijn ramen opengelaten. Bij aankomst van mijn ouders bleek het niet alleen vriezenskoud in huis, ook mijn voorraad wc-papier was blijkbaar op. Het was nog voor de zondagopenstelling van de winkels.

Vroom als mijn ouders zijn togen ze naar de zondagochtenddienst in de Oude Kerk. Pragmatisch als ze ook bleken te zijn bezochten ze daar dan maar het toilet. En: namen ze uit nood geboren een rol heilig wc-papier mee naar mijn huis!

Bij mijn thuiskomst bleek daarover een biecht nodig: op een papiertje stond het verhaal en daarnaast stond een nieuwe wc-rol. Aan mij het vriendelijke doch dringende verzoek om deze naar de Oude Kerk te brengen. De 'voorzienigheid' had hen geholpen en nu was het tijd om iets terug te doen.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Audrey Kühler-Oostra

Jaren geleden op Paasochtend mochten kinderen de klokken van de Oude Kerk helpen luiden voor de Paasmorgendienst. Onze zoon Hans moet een jaar of acht zijn geweest en zijn zusje vijf of zes (nu allebei veertig-plus).

Na gevieren helemaal naar boven te zijn geklommen, keek Hans van de beiaardier de kunst van het luiden af en nam het touw over. Prompt verdween hij de lucht in, zó zwaar was de klok! We moesten hem op de grond houden om het luiden voort te kunnen zetten.

Tevreden en onder de indruk, genoten we daarna van het prachtige uitzicht over de zonnige Wallen.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: J.A.G.M Grandjean

De Oude kerk als nieuw
Ooit was er heel veel water en gelukkig ook een dam
Op de dam bouwde men een kerk met een hek er omheen
Het water is verdwenen en ook het hek is van de dam
Wat bleef is de Amstel en het IJ, de Kerk en de dam
Het blijft genieten in het mooie Amsterdam

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Onbekend

Toen ik drie jaar was liep ik met mijn vader rondom de Oude Kerk. Mijn broertje was ernstig ziek en elke dag zaten we in het binnengasthuis. Ik mocht niet naar binnen, dus bleef (uren) wachten op de gang. Ik had mijn broertje nog nooit gezien. Hij lag daar drie jaar lang. En drie jaar lang wandelde ik met mijn vader langs de Oude Kerk. Dat was het uitje van de dag. Ik keek er de hele dag naar uit. Een gebouw zo groot als een olifant.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------