VERZAMELDE VERHALEN

Het verhaal van: Jan Koning

Een sierlijk, donkerbruin deurportaal. Voor mij is het een normale entrée, maar toeristen of gewone bezoekers mogen er niet door. Hij is in gebruik door de kerkgemeenschap. Als lid van de kerk – vandaag heb ik de kinderen begeleid op de zondagsschool – is dit voor mij zo dadelijk de uitgang. Deze deur zat oorspronkelijk in een ander kerkgebouw. Aan de binnenkant staat dat te lezen. Dit portaal is uit de Nieuwe Zijdskapel, overgebracht Naar de Oude Kerk in 1912.

De Nieuwe Zijdskapel is bekend van het Mirakel van Amsterdam. Toen in de loop van de negentiende eeuw, na 1853 om precies te zijn, het katholicisme weer ‘mocht’, leefde ook het voorval met de hostie weer op. Later is die kerk afgebroken en zo kwam het portaal hierheen.

De Nieuwe Zijdskapel moet best een grote kerk zijn geweest. Hij was gelegen tussen de Kalverstraat en het Rokin, nu zit daar een martelmuseum of zoiets, de Dungeon. Ik denk dat je niet meer kunt zien hoe groot de kerk geweest is, eromheen zitten winkels en ingangen van andere zaken. In de Oude Kerk zijn meer dingen te vinden die ergens anders vandaan komen.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Bernat

Ik ben voor het eerst in Amsterdam, gewoon een paar dagen. Gisteren ben ik aangekomen en morgen neem ik het vliegtuig weer terug. Naar Barcelona. Ik wilde graag de Malevich-tentoonstelling zien. Ondertussen had ik nog wat tijd over en dacht ik nog ergens te gaan kijken. Hier wordt ook moderne kunst tentoongesteld, zag ik, vandaar dat ik hier nu ben. Het is een goede tentoonstelling. Vooral het Museum of Broken Relationships bevalt me, veel van de teksten erbij heb ik gelezen. Wat ik buiten gezien heb, is echt schokkend. Het is als een dierentuin, maar dan geen dieren in kooien, maar vrouwen. Voor mij is het de eerste keer dat ik zoiets zie, maar ik neem aan dat het ook niet de mensen trekt die je wil hebben in je stad? Het is gênant. De vrijgezellenfeestjes, al die mensen die komen om zich helemaal vol te laten lopen. Het is niets voor mij. Ik heb zelf helemaal niet gekeken – ik ben met een meisje hier. Ik vind het raar, het lijkt me ook heel deprimerend. De kerk en de omgeving vormen een contrast, dat is interessant.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Jaap Dondorp

Weet je wat misericordia zijn? Daarop kun je, achterop het klapstoeltje in het koor, even uitrusten als je moe geworden bent van het lange staan. Tijdens het zingen bijvoorbeeld, dan leun je gewoon even naar achteren, op zo’n ornamentje dat onder de klep zit. Er zijn twee rijen banken, bijna allemaal voorzien van gedetailleerde houten beeldhouwwerken. Veelal zijn het afbeeldingen van spreekwoorden. Als je goed kijkt, herken je ze: ‘De hond in de pot vinden’ bijvoorbeeld. De meeste beeldjes zijn een paar eeuwen oud, maar er zijn er een paar die later zijn gemaakt.

Zo zie je op de hoek ineens een vrouwtje. Hoedje op, handtasje, een keurig ceintuurtje om – een dametje. Ze stapt uit een deurtje. Dat is juffrouw Batelaar, dat deurtje bestaat echt, dat was haar huisdeur; ze heeft in een van de pandjes tegen de kerk gewoond. Als archivaris van de kerk wist ze overigens heel veel, zij was een van de mensen aan wie je werkelijk alles kon vragen.

Er is nog een andere beeltenis aan de kerkbanken die van recente datum is, een hele leuke, van Willem Vogel. Je raadt het al, dat is dat beeldje van de vogel met dat mannengezicht. Willem is organist geweest in de Oude Kerk. Ik was bij zijn afscheid – dat moet rond 1990 zijn geweest – waarbij hij dit beeldhouwwerkje in de kerk kreeg. Een vogel voor meneer Vogel. Als bijzonder bedankje, voor het jarenlange orgelspel in de Oude Kerk. Hij lijkt ook goed, het is écht Willem Vogel: vooral de neus is, zo en profil afgebeeld, zeer herkenbaar. Het is volgens mij een heel Amsterdams gezicht, als je dat zo kunt zeggen. Deze ‘vogel’ staat met zijn voetjes op de toetsen, op de klavieren van het orgel, en zijn vleugels zijn orgelpijpen.
Onmiskenbaar.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Piet Musters, medewerker Oude Kerk algemene dienst

Als je in de Oude Kerk werkt, word je verliefd. Op het gebouw. Je gaat er steeds meer van houden. Dat is echt zo. Mijn baan als AD’er, medewerker Algemene Dienst, heeft ervoor gezorgd dat ik in de loop van de jaren een grote verbondenheid ben gaan voelen met de Oude Kerk. Misschien is het trots, zo zou je het kunnen noemen. Sinds ik hier werk, is mijn band met Amsterdam ook hechter geworden. Dit is de plek waar de stad ontstaan is. Er was hier een terp, een verhoging in het landschap. Op het enige droge plekje in de omgeving is een kapelletje neergezet, en daar is uiteindelijk dit gigantische gebouw uit voortgekomen.

Omdat ik de kerk open doe, ben ik vaak de eerste die aanwezig is. De dag begint met het gereed maken van alles, zodat het in orde is voor de ontvangst van bezoekers. Lichten aandoen, deuren openen, toiletten checken. Alweer een paar jaar geleden overkwam me op een ochtend iets heel vreemds. Ik was alleen in de kerk en maakte mijn ronde. Bij de toiletten was er iets ongebruikelijkst, ik weet niet meer hoe het precies ging, maar ineens zag ik in het invalidentoilet een kerel liggen. Ik schrok me te pletter! Er was een tentoonstelling met werk van Rietveldstudenten en in die expositie lag ook een pop. Heel even dacht ik nog dat een collega met me had willen dollen en die pop had verplaatst, maar dat was niet zo. Ik duwde met mijn voet tegen de persoon voor me op de grond, die nog steeds niet bewogen had. Dat was weer schrikken, dit keer ook voor hem. Hij was dus in ieder geval niet dood. Het bleek iemand te zijn die via een noodingang naar binnen had weten te komen. Een vreemd figuur die dronken geweest was en een plekje gevonden had om zijn roes uit te slapen. Vrij snel nadat ik van de schrik bekomen was, heb ik hem opgepakt, aan zijn arm meegesleept en eruit gegooid. Door de voordeur.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Maria

Een ontzettend leuk project! Ik kom al jaren in de Oude Kerk en het is zo vanzelfsprekend voor me dat ik niet meteen weet wat ik erover zeggen moet.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Gwenda

Ik woon dichtbij en omdat ik een vriend op bezoek heb, ben ik nu hier - we maken samen een wandelingetje, even wat dingen bekijken. Ik woon nu acht jaar op de Kloveniersburgwal en ik heb het er steeds drukker zien worden. Hoewel ik erg van gezelligheid en levendigheid houd, lijkt het alsof er telkens mensen bijkomen, alsof het centrum steeds meer bezoekers trekt.

De kerk vind ik bijzonder en ik kom er graag. Vandaag komen we speciaal voor de tentoonstelling. Erg leuk, al die verhalen over verbroken relaties. De rest hebben we nog niet gezien. Het lijkt me ook erg leuk om de toren een keer te beklimmen, iets om binnenkort een keer te doen. Dat uitzicht moet schitterend zijn. Dan zie ik ook meteen de klokken die ik altijd hoor.

Wist je trouwens dat je verschil kunt horen tussen de verschillende klokken in de buurt? Het klokgelui van de Zuiderkerk is heel anders dan dat van de Nicolaaskerk en de klokken daarvan klinken weer anders dan die van de Oude Kerk.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Marc

Nee, deze omgeving trekt mij niet. Nee, echt niet. Ik zou hier nooit willen wonen.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Ingrid van der Krol

Het licht, dat is het licht van Rembrandt. Ik ben zo blij dat ik hier nu weer ben. Ik heb me steeds meer verdiept in het werk van Rembrandt; het licht in zijn schilderijen is zo magisch! Met het lezen van boeken over Rembrandt, kom je natuurlijk ook telkens de Oude Kerk tegen. Dat heeft me hier gebracht, ik wilde hier beslist heen. Toen ik een tijdje geleden hier voor het eerst kwam, was er nog een verbouwing aan de gang, maar nu is alles af. Wat is het ontzettend mooi geworden. Het is heel ‘oers’. Ik zie dit echt als een oerplek.

Van kinds af aan ben ik al gefascineerd door de schilderkunst van Rembrandt. Een paar jaar geleden heb ik het schilderen opgepakt. Om te beginnen ben ik werken van Rembrandt gaan naschilderen. Zes van zijn schilderijen, zes koppen. Onder andere een man met een tulband, en dat jongetje, Titus, achter zijn lessenaar, en een man met een baretje. Deze schilderijen werden ook meteen tentoongesteld. Eerst bij de juwelier in het centrum van Apeldoorn, en later in de Grote Kerk daar. Ze hingen heel mooi tegen de achterwand. Die zes schilderijen doe ik voorlopig niet weg, ze blijven bij me.

Eerst was ik fysiotherapeut, nu maak ik portretten van mensen. Sinds november ben ik officieel portrettist. Zonder al te zweverig te willen worden, kan ik zeggen dat dit voor mij een zeer inspirerende plek is.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Annelies Visser

Zaterdag 4 augustus 2012, Canal Parade van de Gaypride.

Twee politievrouwen te paard staan op het Oudekerksplein. Ze vouwen na een wolkbreuk hun capes op en zien een roze boot vol jongens in matrozenpak voorbij varen. Een van de twee salueert, een strak en kort gebaar - was ze in burger geweest dan had ze gezwaaid. In mijn tijd had een agent in uniform dat nooit gedurfd.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Het verhaal van: Adriaan Deurloo

De Ruyter zat hier elke zondag vroom
als hij niet voor het land op zee
moest zijn. Hij zou uit eerbetoon
hier ook begraven zijn, maar nee:
iemand lag dwars, dus bleef het koor
hier als het was. Gelukkig maar.
Niet dat ik dat aan Bestevaer
niet had gegund, maar ’t komt mij voor
dat zo’n praalzieke knekelkast
nou juist op deze plek niet past:
te veel van dood waar leven hoort.
Hou hem dus maar hier, levend in
herinnering: hoe hij, geacht
door elk, door vrouw en kind omringd,
goed Zeeuws en diep bewogen zingt
dat hij Gods gulp en geil verwacht.

Hij, diep gelovig, wist – dus aarzelde geen tel:
Elk dialekt perfekt. God hoort het wel.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Semington R. Perry

De Oude Kerk staat tussen de rode lichten. Een oase van rust en bezinning tussen de chaos. Maar mensen zijn hier open, net als de kerk?

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Renée Verhoef

Een bezoek aan de Appel op de Prins Hendrikkade leidde naar de Oude Kerk.
Duizelig en onder de indruk van het werk van Dirk Braeckman over de klok.
Nu is het wachten op een moment om de torentrap te beklimmen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Joke van Mannekes - Kroon

Mijn voorouders van vaderskant komen uit Amsterdam. Zij gingen hier, in de Oude Kerk, naar de kerk! Op 23 juni 1910 zijn mijn grootouders Jan Kroon en Margaretha Alberdina Weenen hier getrouwd.

Ik, hun kleindochter, ben eind 1997 in Amsterdam komen wonen. De Oude Kerk is ook mijn thuishaven geworden. Ik kijk naar dezelfde kansel waar mijn voorouders naar keken en waarvandaan zij kracht van de Allerhoogste ontvingen.

Binnenkort wordt mijn kleinzoon in deze kerk gedoopt, zeker de zevende generatie. Wat een rijkdom! Wat zou het mooi zijn als er een stoel stond met de gedachtenis aan mijn familie en de familienaam Kroon.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Stella Veldkamp

Vandaag verlaat Diz, mijn Greyhound, voorgoed de stadsgrenzen van Amsterdam, als haar ziel tenminste wil meereizen. Hoor en ruik haar nog steeds en het is vooral 's avonds alsof ze over mijn schouder meekijkt. Ga haar urn bijzetten in het tentje van mijn vorige hond Oek, mét bordje, op de Dierenbegraafplaats Duinhof in IJmuiden.

Op 2 februari 2007 was het dat Diz letterlijk door vier man sterk Amsterdam werd binnen gedragen. Ik was haar op ‘Dierenasiels & Internet’ tegengekomen. Ik voelde meteen een enorme klik en besloot haar de volgende dag uit het asiel in Eindhoven op te halen. Bus en trein vormden geen enkel bezwaar, maar van traplopen, wat we bij aankomst op het toen nog in aanbouw zijnde Station Bijlmer moesten doen, had ze nog nooit gehoord!

De emigratie van Diz naar hartje centrum Amsterdam bleek een goede keus. Binnen korte tijd vloog ze trappen af en op en had ze een hele schare aan fans, die altijd weer met de heerlijkste koek klaarstonden. En hoe leuk was het om met Diz door de stad te wandelen en door menigeen vol bewondering over haar te worden aangesproken. Een koningin was ze!

Door haar twee chipnummers kon ik Diz' hele geschiedenis achterhalen. Alras bleek dat ze niet vijf, maar drieënhalf jaar oud was en een prachtige stamboom en dito naam had. Trinity of the Della Casa, dochter uit Ballygub Digit en Vigourus Mandy, de heilige drie-eenheid in mí­jn huis! Vol trots liepen Diz en ik dan ook door de zijstraten van postcodegebied 1011 en 1012, langs de ‘Trinity Bar’ en de Oude Kerk, om op zaterdag boodschappen te doen op de Noordermarkt en Lindengracht. Maar ook onze dagelijkse rondes waren een feest. ’s Ochtends vroeg om vijf over acht de deur uit voor onze eerste wandeling naar het Wertheimpark, alwaar ze ‘koekje in de boom’ kreeg om vervolgens als een raket door de beplanting te schieten. Achteraf hoorde ik van iemand, die met dezelfde regelmaat op weg naar zijn werk het park passeerde, dat wij al die tijd zijn klok waren geweest. Als hij ons zag wist hij dat hij op tijd op z’n werk was.

Naar gelang van mijn dagbesteding volgde dan, op een iets later tijdstip, onze tweede ronde. Langs de Amstel op weg naar mijn atelier in de Tolstraat, een ronde om de Hermitage of de route langs de boze hond. Greyhounds blaffen zelden of nooit. De eerste keer dat Diz blafte was twee maanden nadat ik haar had opgehaald. Haar blaf klonk als die van een hele oude geest. Maar o wee, als we de route langs het spoor namen, over de fietsbrug bij de OBA en de Dijkgracht in, leek Diz bezeten en moest ik me echt schap zetten bij het zien en horen van de hellehond aan het eind van de gracht. Elke keer was het weer blaffen geblazen en deed Diz plechtig een plas om aan te geven dat het ook hier haar territorium was.

Voor etenstijd volgde de derde ronde, altijd in de buurt, over de Nieuwmarkt, door de Koningsstraat en Kromboomsloot, waarbij Diz nog meer fans maakte, om ’s avonds laat af te sluiten met een route langs de Oude Schans en Kromme Waal.

In IJmuiden is de hemel strak blauw, vogels fluiten, er zijn zachte klanken van een windmobiel. Net nadat Diz is bijgezet klinkt er een enorm eresaluut van wel honderd scheepshoorns, met als afsluiting het luiden van de kerkklok. Beter en mooier had Diz het niet kunnen wensen!

Vaarwel mijn lieve Diz, Amsterdam zonder jou is niks, ik voel een groot gemis.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Erik Olsman

Het weerbericht zei dat het vroor
en ik pakte stilletjes en stiekem
een emmer met warm water,
Geen kerkganger had het door.
Nog geen drie seconden later:
iedereen natte voeten en benen.
De meesten schoten in de lach
Wat kakkers maakten stampij,
Maar ik wilde ijskoude stenen
tot leven wekken, deze eerste dag.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Het verhaal van: Jan Dijkema

Het heet ‘Pleinzicht’. ‘Kerkzicht’ zou ook passend zijn, al klinkt dat (nog) truttiger. ‘Grachtzicht’ zou evenmin misplaatst zijn, maar die naam zou alleen al om fonologische redenen buitenlandse toeristen buiten de deur houden. Het is een keurige kroeg, zeker op zondagochtend, wanneer het er bovendien heel rustig is. Mijn beminde en ik vallen er regelmatig binnen, als we nog te vroeg zijn voor de dienst in de Oude Kerk of 's winters na afloop van die dienst, om de verkleumde botten te warmen.

Achter de bar staat Ties, een pezig mannetje dat gevaren heeft. Hij zit boordevol sterke verhalen die wij met plezier aanhoren, altijd een groot zoutvat binnen handbereik. Hij verstaat zijn vak als barkeeper, want hij kan ook luisteren. Wij vertellen dus op onze beurt over kleinkinderen, over Frankrijk, en over mijn zingen in de Sweelinckcantorij. Voor we er erg in hebben nodigen we hem uit om eens te komen luisteren. Gewoon tijdens de kerkdienst. Hij gaat er serieus op in, maar wil wel eerst weten hoe lang zo’n religieuze bijeenkomst duurt. We willen niet jokken; zijn reactie is 'Kolere!'

Toch verschijnt Ties op een zekere zondag. Hij blijft zo ver mogelijk achterin en is na afloop als eerste verdwenen, nog voor we hem hebben kunnen vragen naar zijn indrukken. We ontdekken in Pleinzicht dat hij zijn dienst heeft geruild, dus pas de zondag daarop horen wij zijn commentaar. Ja, het orgel en het zingen waren wel tof geweest, maar de rest van de poppenkast 'kon hem z’n kouwe kont roesten'. Ik waag een volledig mislukte poging tot grappig: 'Dus je bent niet door de Heilige Geest aangeraakt?' Zijn antwoord is goudeerlijk: 'Nee. Maar Hij heeft anderhalf uur lang de kans gehad!'

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Het verhaal van: onbekend

Heel bijzonder om op deze manier, op de typemachine, verhalen te vertellen.

De Oude kerk is een plek om tot rust te komen.

'Mijn ziel is onrustig in mij tot het rust vindt in u, o God, hoop op God' (psalm 43:5, onberijmd)

'Mijn hulp is van de Here, die hemel en aarde gemaakt heeft.' (psalm 121)

Welke hemel, welke aarde en waartussen? En met wie eigenlijk? En waarom hier en daar en niet overal?
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: onbekend

Unfortunatly I do not speak dutch but only Afrikaans. I grew up in South Africa and moved to England nearly ten years ago. It has always been a dream to visit Holland. This is where my ancestors moved from in the 1600s to South Africa.

Dit was wonderlik om in een kerk te loop waar myne oupa ook die liewe heer aanbid het. Ek gaan vanaand na de evensong kom. So gaan ek die eerste nasaat van Johannes Jansz. Swart wees wat in hierdie kerk aanbid, seder hy as siekentrooster op Stellenbosch gaan werk het.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Mariska van Rijn

Mijn ex-vriendje nodigde mij uit om naar het Museum of Broken Relationships te gaan. Ik ben nog nooit eerder in deze kerk geweest. Een mooie en inspirerende plek.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Radboud Kramer

Mijn voorvader Hendrik Jacob Coerman was van 1776 tot 1807 predikant van de Oude Kerk. Hij woonde op de Prinsengracht en later op de Binnen Amstel. Hij ligt ook begraven in de Oude Kerk, in de Voetboogkapel (ook Sint Joriskapel genoemd). De grafsteen is er nog. Ik voel me zodoende wel verbonden met de Oude Kerk.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Jaap Dondorp

Als ik op een van deze stoelen zit kan ik soms al denken aan al die mensen die voor mij op deze stoelen hier gekerkt hebben. (Alhoewel dat ook kwam doordat ze zo krakkemikkig werden en nodig moesten worden opgeknapt, en omdat ik er eigenlijk veel te lang voor ben.) Als ik in de eeuwenoude koorbanken zit realiseer ik me heel sterk dat dit een godshuis is van eeuwen en eeuwen en eindeloze generaties gelovigen.

Als cantorij (kerkkoor) zingen we moderne maar ook vaak eeuwenoude muziek, bijvoorbeeld van Sweelinck, die hier, in deze kerk, eeuwen geleden deze kerkmuziek geschreven heeft. Dat maakt zo'n gebouw, met ook zulk oud meubilair, wel heel bijzonder. Je weet je een schakel in een lange lange ketting van eeuwenlang bidden, spreken en zingen van God. Het is wel een opluchting, dat het echt niet allemaal van jou alleen afhangt. Voor je waren er al rijen en rijen, en na jou zullen er ook wel weer mensen zijn. De kerk is, met dank aan de stichting, weer helemaal gerestaureerd, het orgel krijgt een beurt, en zelfs de stoelen kunnen er weer een tijd tegen. Bemoedigend.