VERZAMELDE VERHALEN

Het verhaal van: Otto Geijer

de Oude Kerk, een schip,
drijft al eeuwen op het veen,
geluid van klokken.

Toelichting op deze haiku
De associatie tussen kerk en schip is zowel in de kerk als in jullie folder duidelijk aanwezig. Het idee dat zo'n gebouw van steen en hout drijft vind ik een mooi beeld. Stilliggend varen, fysiek niet bewegen. De kerk is ondertussen een plek waar zich veel beweging (religieuze beweging vooral) heeft voorgedaan. Nu is het een plaats voor allerhande beweging, waaronder kunstzinnige.

Er is ook een associatie met de woonbotencultuur in A'dam. Drijven, scheepvaart, de rode boeien van de Wallen en het geluid van klokken: voor de een een religieuze oproep, voor de ander het geluid van de stad, voor de schepen in de mist is er een belboei.

Ten slotte in de derde regel een verwijzing naar de bekende haiku van Basho over de kikker en de vijver, waarin hij besluit met 'geluid van water'.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: een agent

Tijdens een dienst kwam er een man het bureau binnen, verwaaid en opgewonden. Hij wilde een melding van grafschennis doen. 'Grafschennis?', dacht ik nog. 'In het centrum van Amsterdam?'

Het zou gebeurd zijn in de Oude Kerk. Omdat ik iedereen serieus wil nemen, heb ik naar zijn verhaal geluisterd. Wat bleek: de Oude Kerk vraagt wel vaker kunstenaars om kunstprojecten of exposities in de Kerk te realiseren. Ook nu was er een jonge kunstenaar aan het werk. Hij had in de vloer van de kerk een gat geboord om daar vervolgens een bloem uit te laten groeien. Gezien het feit dat hij dit op een grafplek in de kerk had gedaan, was er inderdaad sprake van grafschennis.

De man die aangifte kwam doen vond kunst belangrijk en wilde de kunstenaar ook zeker niet in de weg zitten, maar er moest een andere oplossing komen. Uiteindelijk is besloten om het gat te dichten en de bloem boven het graf te hangen. Zo was iedereen tevreden en hoefde er geen zaak van gemaakt te worden.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: Kartin Kersten

De Oude Kerk en Maria hebben een speciale, onverklaarbare band. Tijdens de beeldenstorm zijn bijna alle glas-in-lood ramen van de Oude Kerk vernield. Hoe kan het dat de Oude Kerk, het oudste gebouw van Amsterdam, alleen de ramen van Maria nog behouden heeft? Waarom juist deze groep ramen?

Wat de reden ook is, zowel de Oude Kerk als Maria zijn tot nu toe onverwoestbaar gebleken. Dat deze mooie geschiedenis, de verhalen, het geloof, wonderen en tradities nog heel lang gekoesterd en bewaard mogen blijven. Zittend op een stoel in de Oude Kerk, kijkend door de glas-in-lood ramen van Maria waar een zonnestraal doorheen gaat, word je overspoeld door een groot geluk.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Het verhaal van: K.J. Steenwinkel - van Hees

Ik ben geboren aan de Oudeschans; woonde er de eerste acht jaren van m’n leven.

Op drie-jarige leeftijd, terwijl we over het Oudekerksplein liepen, schijn ik mijn moeder gevraagd te hebben: 'Mam, hoe komt het nou dat deze deftige dames (want dat waren het in mijn ogen) hier altijd voor het raam zitten en dat jij altijd aan het werk bent?'

Van de teksten op de rondvaartboten die langs ons huis voeren heb ik lezen geleerd.

De grachtengordel, de Oostelijke eilanden, Artis, de Plantagebuurt, de 'Jodenbuurt', de Dam, de Haarlemmerstraat, het Prinseneiland, de Nieuwmarkt, de Zeedijk, de Warmoesstraat en de Wallen waren het centrum van mijn leven. Groter was de wereld niet.

Mijn liefde voor Amsterdam is absoluut in die jaren ontstaan.

Ik ben gedoopt in de Oude Kerk en daar ben ik trots op. Een mooiere kerk om je kind te laten dopen kun je als ouders toch niet uitzoeken ?

Elke zondag liep ik met mijn moeder naar de Oude Kerk; ik wilde mee naar de dienst om het orgel te horen.
Is het toeval dat ik jaren later getrouwd ben met iemand die orgelspelen als hobby heeft, en die zelfs een concert heeft gegeven op het orgel van de Oude Kerk?

Vanavond (27 december 2013) ga ik weer naar het orgelconcert luisteren. Voorlopig het laatste, want de restauratie gaat weldra beginnen. Zullen wij het nog meemaken dat de restauratie is voltooid en we het orgel weer kunnen horen?

Het mooiste lijkt me dat ik dan zou kunnen zitten op ‘mijn eigen’ stoel, in de kerk, in de buurt, waarmee ik me zo verbonden voel. Op die stoel wellicht de tekst van mijn doopkaart:

'U bent gedoopt in den naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes.
Hiermede is gezegd en gewaarborgd: aan u schenkt de Almachtige Zijn Vaderlijke liefde; voor u heeft Jezus Christus, de Zoon van God, Zijn leven gegeven; u wil de Heilige Geest vergezellen door uw leven en leiden door Zijn troostende waarheid.
Zoo draagt u het onuitwischbare merkteeken van den Drieënnigen God aan uw voorhoofd.
Wilt u den zegen hiervan behouden, erkent dan de waarheid van uw Doop en gelooft het woord van den Goeden Herder.'